3D -printtechnologie bestaat al enkele jaren in de industriële sector, maar de technologie kreeg de mainstream aandacht toen de 3D -printmarkt van de hobbyist/maker van start ging. Dat werd aangedreven door gefuseerde depositiemodellering (FDM) -technologie, die een verwarmd mondstuk gebruikt om materiaal in lagen af ​​te drukken, een object op te bouwen in de loop van de tijd. Het detail op het object is meestal onvolmaakt vanwege de moeilijkheid om lagen precies bovenop elkaar te plaatsen.

Vervolgens zijn de prijsschaal stereolithografie en digitale lichtverwerking (SLA en DLP), die een vloeibare harsfotopolymeer gebruiken die door licht worden genezen. Terwijl FDM geschikt is voor goedkope prototypes, lenen deze twee methoden, met hun hoge niveau van detail, zich voor meer ingewikkelde prototypes. SLA vond zijn weg naar de prosumermarkt (goederen van een standaard tussen die gericht op consumenten en professionals) via bedrijven zoals FormLabs, die zich richten op klanten zoals startups, die het willen gebruiken voor prototyping of op maat gemaakte productie op korte termijn.

Startups zullen dit gebruiken om hun producten in de vroege stadia te verfijnen voordat ze investeren in dure spuitgiettechnieken, legt Michael Sorkin, Europees General Manager bij Formlabs uit.

[ Dit is een efficiëntere manier om het product in het begin te veranderen. Startups gebruiken dit in het begin meer dan later, " zegt hij.

Halverwege het high-end vindt u selectieve lasersinters , die lasers gebruikt om materiaal met warmte gepoederd te worden (meestal nylon), waardoor het in een vaste stof wordt. Deze technologie is nuttig voor complexe ontwerpen. Nog meer geavanceerde materiaaljachttechnologie wordt gebruikt voor zeer gedetailleerde, realistische prototypes.